شیوه های مختلف حمل و نقل PDF چاپ نامه الکترونیک
نوشته شده توسط Administrator   
جمعه ۰۴ دی ۱۳۸۸ ساعت ۰۷:۳۷
بررسی شیوه های مختلف حمل و نقل میپردازم(حمل بار)

موضوعی که پایه و اساس توسعه و پیشرفت در این صنعت است.معمولا دو مدل شرکت ما­لکی و خودراننده  در محافل مورد گفتگو واقع میشود. در سیستم خود راننده رانندگان یا مالکان کامیون اختیار تردد را در دست دارند و معمولا با مراجعه به دفاتر شرکتها اقدام به گرفتن بار میکنند.این شیوه جزء ضرر و پسرفت هیچ منفعتی برای این صنعت ندارد.

معایب خود راننده:

1- شرکتها به دلیل نداشتن ناوگان تحت اختیار قادر به اجرای قراردادها بزرگ نیستند و معمولا به سمت خرده بار میروند.

2- بارها به شکل و شیوه استاندارد و ایمن حمل نمیشوند.چون شرکتها هیچ نظارتی در حمل ندارند.

3- مالکان یا رانندگان خود اقدام به گرفتن بار می کنند که زمان زیادی از وقت آنها را میگیرد در بهترین حالت 6ساعت و در بدترین حالت 48ساعت

4- ناوگان از تمام ظرفیت خود بهره نمی برد و معمولا یک سر خالی کارمیکند.در نتیجه درآمد کم میشود. ترافیک زیاد و استهلاک بیشتر در مقابل کار کمتر و مصرف سوخت بی هدف به وجود می آید.

5- سیستم های خدماتی (خدمات پس از فروش)به دلیل مواجهه با یک فرد کم قدرت وظایف خود را به خوبی انجام نمیدهند(خصوصا شرکتهای داخلی)رانندگان و مالکان معمولا دارای قدرت اقتصادی کم/فاقد وکیل و مشاور هستند.اما قدرت شرکتها باعث میشود خدمات پس از فروش سریع و باکیفیتی ارائه شود.

 

 

 

اینها مشتی خروار از معایب این سیستم است که هم اکنون در ایران جاری است و خیلی ها به آن افتخار می کنند.هر چه گشتم مزایای قابلی نداشت.در این سیستم انرژی رانندگان به شدت هدر می رود،مصرف سوخت واستهلاک وترافیک بالا می رود،کامیونها به میزان توانائی و ظرفیت حمل بار انجام نمی دهند و الی آخر........

 

 

شرکت مالکی

در این سیستم اختیار کامیونها تماما در اختیار شرکتها است و رانندگان هم همین طور.شرکتها با اطمینان خاطر به سمت منافصه و قرارداد های مناسب می روند و حتی در صورت فقدان توانائی یک شرکت با هم متحد میشوند.شرکتها برای سود بهتر مجبورند آموزش را برای همه افراد لحاظ کنند خصوصا رانندگان.بارها به شکلی ایمن و با وسیله باربری مخصوص حمل میشود.شرکتها همیشه برای کامیونها برنامه دارند وکامیونها هیچ وقت سرگردان نیستند.راننده ها دارای قرارداد هستند و در محیطی کاملا تخصصی و با اطمینان خاطر کار میکنند و کامیونها هم در این سیستم مورد آزمایشی مناسب قرار میگیرند .در صورتی که کامیونی نیازهای شرکت و راننده را برطرف نکند مطمئنا شرکت به خرید مارک های دیگر اقدام میکند و شرکتها مجبور میشوند مشتری مدارتر شوند.نه مثل الان که خریدار بعد از تحویل هیچ ارتباط سازنده ای با فروشنده ندارد.

اما این شیوه فارغ از مزایای قابلش دارای معایبی پنهان است که لازم است به آنها هم توجه کنیم.از آنجا که رانندگی شغلی دارای ویژگیهای خاص خود است(زمان طولانی سفر و شرایط سخت )افراد تمایل دارند تا مالکیت حداقل یک دستگاه را داشته باشند که بعد از45سالگی با دارائی مناسب(متوسط به بالا) بازنشستگی خوبی را داشته باشند که خوب البته حق هم دارند.(درآمد رانندگی به تنهائی کفاف این هدف را نمیدهد)در نتیجه مایل به بدست آوردن درآمد مالکیت هم هستند.اگر مالکیت کامیونها در اختیار شرکتها باشد و اشخاص خصوصی قادر به خرید کامیون نباشند همه کسانی که میخواهند دارای درآمد مالکیت هم باشند اقدام به تاسیس شرکتهای حمل میکنند و در نتیجه شرکتها به مرور بیشتر و کوچکتر و ضعیفتر می شوند.پس مالکیت را نباید از کسی صلب کرد اما اختیار کامیونها باید در اختیار شرکتها باشد و مالکان فقط در امورمالی دخالت دارند.این سیستم به نظر من دارای کمترین معایب است.(کامیونها از طریق اجاره،قرارداد و یا مالکیت تمام و سهامی در اختیار شرکتها هستند.رانندگان هم با شرکتها در ارتباط هستند و برای یک پروژه قرار داد میبندند و همیشه با شرکت مورد نظر در ارتباط هستند تا در مواقع نیاز شرکتها به آنها درخواست بدهند)با این حساب کامیون و راننده همیشه در اختیار شرکت است و شرکت با قدرت زیاد به سمت مناقصه های بزرگ میرود.

 

در سیستم شرکت محور شرکتها برای توسعه کار خود مجبورند با هم متحد شوند تا سخت افزار و نرم فزاربا کیفیت را راه اندازی کنندواین نه تنها در حمل و نقل داخلی تاثیر مناسبی دارد بلکه در مقیاس بین المللی هم با اتحاد شرکتها میتوان قدمهای بزرگی در جهت حمل ترانزیت بین المللی برداشت.در این سیستم رانندگان که مهمترین بخش هستند فقط حرفه تخصصی خود را انجام داده و درگیر حواشی نمیشوند و این در آرامش روانی راننده ای که قرار است 40تن آهن را جابه جا کند موثر است.برای اینکه بتوانیم بهره لازم را از این صنعت ببریم باید در همه برنامه ها و قوانین بازنگری شود.رانندگی تجاری باید دارای نظام آموزشی گردد.

 

 

سیستم شرکت محوری را جایگزین خود راننده کنیم.رابطه ای مناسب با تمام کشورها داشته باشیم.اندیشه های های سیاسی و نظامی را وارد ترانزیت نکنیم(با درست کردن دوکیلومتر صف جهت بازرسی ماشینها توسعه ای در کار نیست سرعت در حمل و نقل بسیار مهم است جهت جلوگیری از قاچاق مواد مخدر و کالا راههای زیادی در عصر اطلاعات پیدا میشود نمونه اش کنترل کامپیوتری است).شرکت های حمل و نقل  باید احیائی دوباره شوند.دهکده الکترونیک را جایگزین بروکراسی اداری و کاغذ بازی کنیم ،زیرساختها مثل جاده با بهره گیری از نظرات شرکتها و رانندگان و بر اساس استانداردهای بین المللی ساخته شوند. رفاه اجتماعی تمام گروههای کاری را تامین کنیم.هدفمان کاهش نرخ بیکاری و بدست آوردن درآمد سرشار ترانزیت باشد(برای این کار قرار نباشد ناوگان دو روز جهت سوختگیری توقف کند و جهت جلوگیری از قاچاق آن هم تنها راه قروش سوخت به قیمت واقعی است که مزایای بسیاری دارد) و مهم تر از همه دولت در کسب و کار ملت دخالت نکند. 

و پایان زندگی تغییر است و تغییر یعنی پیشرفت.

آخرین به روز رسانی در يكشنبه ۲۰ تیر ۱۳۸۹ ساعت ۰۸:۵۶